Speciaal voor zuinigaan en overige gexefnteresseerden  consuminderaars probeer ik uit te leggen wat ik bedoel met back to basic consumeren., en hoe ik en mijn gezin dit principe als lifestyle toepassen. In het eerste gedeelte van het verhaal zal ik proberen het principe uit te leggen. En later zal ik op specifiekere aspecten ingaan.

Eigenlijk is het heel simpel. Minder kopen heeft veel voordelen.  Toch blijf je vaak het gevoel houden dat  je x91ietsx92 laat door het niet te kopen. Het niet kopen van iets kan verschillende redenen hebben: weinig inkomsten, aflossen van  schulden,  sparen voor het 1 of ander.  Welke reden maakt eigenlijk niet uit:  elke reden staat je uiteindelijk  in de weg om  juist  te genieten van het niet kopen, het niet bezitten, en het niet verlangen naarx85..  Het niet bezitten of het niet verlangen naar x85heeft veel meer voordelen. Ten eerste ben je geen slaaf van je spullen wat betreft het opruimen en schoonhouden ervan.  Ten tweede heb je minder inkomen nodig als je werkelijk back to basic gaat. Ten derde ben je duurzamer bezig. Ten vierde voelt een werkelijk tevreden gevoel over iets niet hebben of verlangen veel beter dan het gevoel wat verlangen of bezitten teweeg brengt. Volg je me nog? Ik kom op elk punt terug om me nader te verklaren.

Minder of geen verlangen naar spullen is een bewustzijnsproces en gebeurt niet van de 1 op de andere dag.  Zo was het voor mij belangrijk om te weten dat het hebben en kopen van allerlei spullen, iets was wat onze voorouders niet kenden. Een voorbeeld hiervan omschreef Henry Thoreau zo mooi en duidelijk in zijn boek x91Waldenx92. Merk hierbij op dat deze  Amerikaanse schrijver leefde van 1817 tot 1862. Hij verteld over zijn buurman de immigrant John Field. Een eerlijke hardwerkende baggeraar. (baggeren gebeurde in die tijd met de hand en was vies en zeer zwaar werk) De schrijver verteld dat deze John Field steeds meer en harder moest werken omdat hij en zijn gezin waren begonnen aan thee, koffie, boter en rundvlees, ipv water en wat het land hen bracht. Om dit te kunnen betalen moest John steeds harder en meer werken. Doordat het zwaar lichamelijk werk was moest hij weer meer eten. Om dit te kunnen bekostigen moest hij weer harder  en meer werken.

Ik citeer: x85.en dus was het zo lang als het breed was, in feite was het breder dan dat het lang was, want hij was ontevreden en verdeed zijn leven op de koop toe, en toch had hij het als winst beschouwd dat hij naar Amerika was gekomen.

Natuurlijk zie ik thee, koffie, etc. als een basis behoefte. Maar ooit is dit niet zo geweest, en was dit een luxe artikel. In de tijd van John Field tot de tijd van nu zijn er al heel wat dingen bijgekomen die ik als basisbehoefte zie. Maar zijn ze dat werkelijk ook? En hoe kan het dat er in een rap tempo dingen (producten)aan mijn lijstje toegevoegd kunnen worden. Mijn moeder en oma hebben al diverse dingen aan hun lijst van basisbehoefte toegevoegd. Dingen zoals een wasmachine, koffiezet apparaat, stofzuiger, etc. In de tussentijd heb ik weer het 1 en ander in het lijstje bijgeschreven: waterkoker, auto, computer, fax, wats next? The latest ipod? Uiteindelijk worden er steeds weer nieuwe dingen uitgevonden. En blijft de behoefte om steeds weer naar die dingen te verlangen en uiteindelijk te kopen.  Het verlangen naar die dingen kan als je geen geld hebt om ze te kopen een heel naar en ontevreden gevoel geven. Het uiteindelijk bezitten ervan geeft geen blijvend geluk, maar zorgt juist dat je weer naar iets nieuws gaat verlangen. Om nog maar te zwijgen over het schoon en opruim werk wat je ervan hebt als je ze bezit. Hierbij bedoel ik vooral de nieuwste uitvindingen die ik niet zie als mijn basisbehoefte, maar die dat wel zullen zijn voor mijn kinderen over een aantal jaren. (Dat zij steeds meer geld moeten verdienen om alles te kunnen bekostigen nog maar daargelaten.) Voor mij was dit besef een reden om niet meer mee te doen aan het consumeren van deze produkten. Daarmee verdween voor mij ook het verlangen erna. Ik had mijn buik vol van al die dingen die mijn leven volgens de producent nog makkelijker, leuker en mooier moesten maken. Ik merkte daar namelijk niets van in de praktijk.

Toch moet ik er niet aan denken zonder wasmachine ed te leven. Dat zou teveel terug gaan in de tijd. Wel is het zo dat ik er niets nieuws bij koop, tenzij het echt besparend op elk gebied is en het daadwerkelijk iets aan ons leven toevoegt, zodat ik er een goed gevoel bij krijg. Zo is er na het kapot gaan van mijn koffiezetapparaat een fluitketel gekomen en gebeurt het koffiezetten op de ouderwetse lekkere manier. Een platte pc beeldscherm vindt ik heel mooi staan en kunnen wij gewoon betalen, maar de gekregen logge lompe grote monitor gaf mij pas echt een goed gevoel aangezien die zx92n werk evengoed doet als zx92n platte beeldschermbroertje, niets kost en niet op een afvalberg terecht komt. (wel iets meer schoonmaak werk, maar je kan niet alles hebben) Ik zal een duidelijk voorbeeld geven:

Mijn mixer

Dit was het eerste deeltje. Ik hoop dat ik mezelf een klein beetje duidelijk heb kunnen maken. Het valt namelijk niet mee om het neer te schrijven, aangezien het vooral om emoties draait. Als je vragen, kritiek, tips, etc hebt stel ze gerust. Ik probeer ze zo volledig mogelijk te beantwoorden. Volgende keer (keren) meer over hoe wij op deze manier minder inkomsten nodig hebben. Ook mijn struikelblokken: de kinderen en speciale feestdagen. Hoe het nou zit met onze boodschappenlijstje. Hoe wij als huishouden en gezin selfsupporting zijn op bijna alle gebieden en ons doel daarvan. En x85.geld. Ook een uitvinding wat ooit als een luxe artikel begonnen is.

Hallo, momenteel heb ik even iets anders om me mee bezig te houden, maar eind van de week plaats ik weer een nieuw berichtje.

Hier nog een leuke site voor  Kermis kortingsbonnen

Helaas heeft mijn stofzuigerzak het na 6 maanden begeven. De rits heb ik al paar keer gemaakt, ligt nu  echt uit elkaar, en is niet meer te maken. De zak heb ik ooit in de aanbieding gekocht bij de Blokker voor 1 euro per stuk. Uiteraard kocht ik meteen een voorraadje van deze zakken, dus kan ik zo weer verder.  Mijn vorige zak ging ruim een jaar mee.  Een goedkoop jaar kan je wel zeggen op stofzuigerzakken gebied.  Deze herbruikbare stoffen stofzuigerzakken zijn dan ook prima in gebruik, passen op bijna elke stofzuiger, kun je gewoon in de wasmachine gooien, en zijn makkelijk te legen. Ik begrijp dan ook werkelijk niet waarom er ooit weggooizakken zijn uitgevonden. Wellicht weet ik het antwoord wel, maar begrijpen? ……nee. Wat is jullie ervaring?

Persoonlijke inflatiemeter van het CBS

Een leuke site voor mensen die op de hoogte willen blijven van het financiele nieuws m.b.t. de kredietcrisis en de beleggerswereld is de site van Willem Middelkoop. Hij is de schrijver van het boek ‘als de dollar valt’ . Elke maand geeft hij een nieuwsflash uit. Dit keer staat er oa in te lezen dat het aankomende jaar 28 miljoen amerikanen op voedselbonnen komen te leven. Dit is nogal wat voor een land dat hoofdzakelijk draaiend gehouden wordt door het nimmer aflatende consumeren. Wij hebben er vrienden wonen en zijn ooit eens op bezoek geweest. Wat mij opviel was dat ze van gekkigheid niet meer wisten waar ze hun geld aan uit moesten geven. Zo verwonderde ik mij over prachtig mooie stenen poedersuiker strooiers die er te koop waren in een Hollands winkeltje. Vreemd want poedersuiker komt al in een strooier. Of wat dacht u van schattige handgemaakte houten poppenhuismeubeltjes. De prijs van een stoeltje; $125,= Natuurlijk niet om mee te spelen, maar puur voor de verzamelaar. Van dit geld kunnen wij hier zo’n 1,5 kuub echt hout kopen, waar we bijna een halve winter mee kunnen stoken. Ik vraag me af hoe lang je warm blijft van zo’n stoeltje als je geen geld meer hebt om de kachel aan te doen. En daar zit voor mij nu net de clue. Want was ik een aantal jaren geleden ook iemand die waardevolle spullen kocht waarvan de restwaarde direkt na aankoop bijna nihil was, nu noem ik het ‘troep’ en heb geen enkele behoefte meer om het aan te schaffen. Zo heeft mijn moderne Ikea salon tafeltje plaats gemaakt voor een zelfgemaakte degelijke houten salontafeltje. Als deze z’n dienst bewezen heeft, heeft hij flink nog wat branduren voor de boeg. Zo ben ik niet afhankelijk van de fooi die iemand er eventueel nog voor over heeft op marktplaats. Begrijp me niet verkeerd: ik kom nog geregeld bij Ikea, de spaarlampen zijn er goedkoop. Ook marktplaats staat onder mijn ‘favorieten’: het is een prima site voor als ik iets van ‘vroeger’ tegenkom en wil verkopen voor weinig.  En wat betreft de kredietcrisis: Willem Middelkoop kan gelijk hebben. Ook kan hij het mis hebben. Niemand weet het. Maar met mijn stapel hout en moestuintje ‘zit’ ik er beter bij dan met een poedersuikerstrooier en een  schattig poppenhuisstoeltje. Hier eenmalig de link naar de nieuwsbrief:

http://www.nieuws-flash.nl/cms/uploads/20080407_Nieuwsflash_026.pdf

Vandaag was het heerlijk weer hier dus zijn we aan de wandel gegaan. Ik kan haast niet wachten tot het weer weer lekker warm is. We gaan dan vaak zwemmen met zxb4n allen. Ook gaan we vaak picknicken waarbij de mannelijke gezinsleden een hengeltje uitwerpen. Bij slechter weer gaan we heel soms wel eens naar de bios op zondagochtend ,de eerste voorstelling, want dan is het half geld. Uiteraard gaan we nooit met zxb4n alle want daar is het leeftijds verschil te groot voor. Verleden jaar heb ik een goedkope ondekking gedaan. De Girafpas van de Avro. Hij kost 6 euro en is geldig voor 1 volwassen en 3 kinderen. 4 keer per jaar kan je dan gratis of met flinke korting naar een dierentuin of een ander leuk park.  We hebben 2 passen en kunnen dus met het hele gezin op pad. Om de beurten mogen ze ook nog eens een vriendje meenemen.  We hebben dan nog wel een kaartje over, maar geen plaats meer in de auto. Verlden jaar hebben we zo het verjaardagfeestje van nr. 2 gegeven. 5 vriendjes mochten mee. De versnaperingen hebben we zelf meegenomen. En de kinderen hebben een werelddag gehad.   

Natuurlijk haal ik elke week mijn verse groente, fruit, brood en melk (en nog wat dingen die tussentijds op zijn geraakt) Maar de rest doe ik net zoals xb4Americaxb4s Cheapest Family xb4hun boodschappen doen. Namelijk 1x in de maand. Ik heb dan ook een giga voorraadkast om dit allemaal in op te bergen. Daarnaast hebben wij nog een trapkast die wij schoonmaakkast noemen. Hier staan voornamelijk de schoonmaakspullen in. Maar ook de spullen waar wij niet zo 1,2,3 een plekje ergens anders voor hebben. En….hier bewaren we het oud papier. Achter het oud papier staat onze voorraad lekkere dingen. Snoep, chips, flessen frisdrank e.d. Mijn man kan nooit wat lekkers vinden in huis en ook de kinderen klagen vaak over het gebrek aan snoep. Nu moet je weten dat ik de voorraad lekkere dingen in het aantal weken verdeel. 1 deel komt in week 1 in de gewone voorraad kast te staan en de rest gaat in de geheime kast bedekt met oud papier. Dat ze klagen dat er niets lekkers in huis is sinds ik nog maar zo weinig boodschappen doe, zegt van alles over de snelheid waarmee ze alles op eten en drinken en niets over mijn inkoopsysteem. Want dat werk namelijk wel: ik bespaar volgens berekeningen zoxb4n 30 euro per week met het 1x per maand inkoopsysteem.  Het is eigenlijk wel erg dat ik dingen moet verstoppen. Maar wat nog erger is, is dat ik zeker al zoxb4n 30 keer mijn man heb verteld van deze kast, en dat hij de grootste klager is……

Nu de kinderbijslag net binnen is en ik eigenlijk weer moet gaan kijken naar zomerse kleren voor de kids, struin normaal gesproken altijd eerst het internet af. Ik heb zo mijn adresjes van online winkeltjes voor goedkope kinderkleding. samen met de kids kijken we wat de winkeltjes aanbieden en plaatsen meteen onze bestelling. Veel van deze winkeltjes hebben ook een outlet afdeling. Met een beetje geluk koop je dan een nieuwe leuke trui of broek voor weinig in de juiste maat. Toen ik laatst mijn gedachten liet gaan hoe te besparen op kinderkleding kwam ik op een nieuw idee: de groothandel. Na veel gezoek kwam ik bij een groothandel waarvan de minimale afname 4 stuks per produkt is, en waar je de maten zelf mag uitzoeken. Natuurlijk wil ik niet dat ze hier alle vier in de zelfde broeken gaan lopen en daarom ben ik mede moeders gaan zoeken. Met een aantal hebben we nu een mooie bestellijst vol weten te krijgen voor weinig. Spijkerbroeken, rokjes, t-shirt, korte broeken, onderbroeken, sokken, heel de mikmak voor een fractie van de kinderbijslag. Ik ga de bestelling nu plaatsen en haal hem over een paar dagen (vlakbij) op. Wij zijn klaar voor de zomer, laat het zonnetje maar komen.

Schattige wagentjes zijn het hoor, die mini winkelwagentjes bij sommige supermarkten. Maar als ik boodschappen doe en de jongste gaat mee, dan ben ik altijd duurder uit met zo’n karretje. Was het eerst een spelletje om zo hard mogelijk tegen mijn hielen aan te rijden, tegenwoordig is het een spelletje om de minikar te vullen met dezelfde produkten als mama. Nou ja dezelfde: gewone yoghurt wordt speciale hele dure 4 packs spongebob yoghurt. Een pakje biscuit wordt een pak roze koeken met smarties erop. Beschuit wordt speciale prinsessen beschuit in roze verpakking. Ja zo’n karretje is echt uitgevonden om mama’s even een moment rust te geven tijdens het winkelen. Maar niet heus. Het gaat als volgt: bij elk produkt is het ‘nee, terug leggen.’ bij 3e produkt is Kind boos, kind wil het karretje niet meer duwen, mama kan het karretje toch ook niet laten staan, dus mama duwt het karretje, karretje valt bijna om, dus mama trekt het karretje aan het vlaggetje achter haar aan. Kind wil niet mee lopen. Met haar 3e arm trekt mama kind mee. Boodschappenbriefje bewaard ze zolang maar in haar mond. Overige consumenten kijken  naar mama met het jankende kind. De grote volle kar is onbestuurbaar met 1 arm. Dus toch maar 2 armen gebruiken. Vlaggetje tussen arm en borst klemmen en tijdens het lopen de kleine met de voet de juiste richting in duwen. Bij de kassa is het ze weer gelukt, de mannen van de supermarkt. Een aantal produkten uit het kleine karretje gaan door de scanner. Onnodige produkten, dat wel. Maar deze mama is nou eenmaal niet consequent genoeg, zelfs al is het haar 4e. Of komt het omdat ze bij de supermarkt deze mini karretjes nog niet hadden toen nummer 1 t/m 3 klein waren? Ik weet het niet, maar deze schattige karretjes doen pijn aan je hielen en je portemonee.

Wat mij opvalt aan Marktplaats is dat je aan het einde van de maand veel minder moeite hoeft te doen om iets te verkopen. Zeker nu het ook nog weekend is en de mensen hun salaris net binnen hebben, heb ik niets te klagen. Ondertussen ruimt het hier thuis lekker op. Ik heb steeds minder spullen om op te ruimen en schoon te houden. Het lijkt hier wel een Zen woonkamer. Ongezellig? Welnee ik hoor niemand klagen. Het verdiende marktplaatsgeld stort ik meteen naar de spaarrekening. Daar heb ik een beginnetje gemaakt voor een noodpotje. Een potje voor slechte tijden zeg maar. Maar daarover een volgende keer meer .